Żeby mieć w każdej chwili dostęp do wody, niezbędnej do życia, człowiek osiedlał się od dawna w pobliżu jezior i rzek. W razie ich braku drążono studnie albo budowano cysterny, w których gromadziły się wody deszczowe. Posługiwanie się cysternami było w starożytności bardzo rozpowszechnione. Jako uzupełnienie cystern indywidualnych w dużych miastach Palestyny, Egiptu i Azji Mniejszej używano wielkich cystern zbiorczych, z których można było czerpać wodę do podlewania upraw. Woda bieżąca stanowiła w codziennym życiu ogromne udogodnienie. Coraz to natrafiamy na terenie Egiptu, Mezopotamii, Chin, doliny Indusu na się-gające IV tysiąclecia przed Chr. ślady ujęć wody pochodzącej z odległych źródeł. Żeby skierować wodę w odpowiednim kierunku, budowano kanały i akwedukty, układano rury. Pierwsze rury ceramiczne znaleziono w Sumerze, w Mezopotamii, a pochodzą one z III tysiąclecia przed Chrystusem. Akwedukty rzymskie były dziełami sztuki.