W rzeczywistości było dwóch królów tego imienia, ale to Nabuchodonozor II (605-562 przed Chrystusem) zapisał się trwale w historii. Podobnie jak Hammurabi tysiąc lat przed nim, tak i Nabuchodonozor był wielkim królem Babilonii. Mezopotamia (położona między dwiema rzekami: Tygrysem i Eufratem) jest, obok Egiptu, miejscem narodzin jednej z najstarszych cywilizacji. Tam ludzie stworzyli rolnictwo i system nawadniania pól, zakładali miasta. Pod koniec IV tysiąclecia wynaleźli pismo. Od czasu panowania królów Sumeru (III tysiąclecie przed Chr.) aż do Nabuchodonozora, króla Babilonii w VI w. przed Chr., panujący władca był zarazem wojownikiem i administratorem. Nabuchodonozor II uczynił z Babilonu największe miasto starożytnego Wschodu. Ze swymi wiszącymi ogrodami i wspaniałymi pałacami królewskimi stało się ono nie tylko polityczną, lecz także religijną stolicą kraju. Nieraz najeżdżane i plądrowane, m. In. przez Hetytów i Elamitów, odradzało się za każdym razem. Struktura i organizacja Babilonu stworzona przez Nabuchodonozora znana jest nam dzięki obfitej korespondencji spisanej na glinianych tabliczkach przez skrybów - ludzi umiejących w owych czasach czytać i pisać.