Pierwsze zorganizowane społeczności odczuwały potrzebę posiadania kalendarza: trzeba było ustalać daty świąt i wyznaczać dzień ściągania podatków. Bazą, na jakiej opierały się pierwsze kalendarze, była obserwacja cyklicznych ruchów gwiazd i planet. Babilończycy w XVIII/XVII wieku przed Chrystusem opracowali kalendarz oparty na obiegu Księżyca wokół Ziemi. Miesiące liczyły po 29 lub po 30 dni, a rok kalendarzowy składał się z 354 dni, dzielił się na 12 lub 13 (co sześć lat) miesięcy. Najstarszy i najdokładniejszy kalendarz sporządzili Majowie (4000 lat przed Chrystusem). Inne ludy miały też swoje kalendarze - niektóre nie były oparte na ruchach gwiazd, ale na zmianach pór roku i cyklu prac polowych. Nasz współczesny kalendarz, oparty na ruchu Ziemi wokół Słońca, to kalendarz gregoriański, wprowadzony 15 października 1582 r. przez papieża Grzegorza XIII. Błąd w rachunku pochodzący z poprzedniego, również słonecznego, kalendarza juliańskiego (wprowadzonego w 46 roku przed Chr. przez Juliusza Cezara) spowodował przesunięcie wynoszące 11 dni. Papież zdecydował więc, że po czwartku 4 października 1582 r. nastąpi piątek 15 października. W ten sposób jedenaście dni po prostu zniknęło! Kalendarz ten pierwsza przyjęła Francja, po niej Anglia, Rosja, Grecja i Turcja.